نوجوانی و خشم

720 480 آگاه
نوجوانى با طغیان خشم گره خورده است.

دوره نوجوانی همزمان با سرکشی، پرخاشگری و مخالفت می باشد. پدر و‌مادر برای نفوذ به نوجوان و کنترل او، و نوجوان برای کسب آزادی بیشتر می جنگند. نوجوان وابستگی را دوست ندارد و در مسیر شناخت هویت خود خواستار استقلال و خودکفایی است؛ او برای استقلال خویش تلاش می کند تا بالاخره کشف کند آزادی به آن معنی که تصور می کرد نیست و باید قادر به مراقبت از خود باشد.

اما در مسیر این کشف نوجوان، والدین باید بپذیرند که عصبانیت نوجوان امری طبیعی است و خشم متناوب بین آنها و فرزندشان یک مشکل بزرگ و ترسناک نیست. با این حال در مسیر درمان، از ترس والدین از خشم بسیار مى شنویم و مى بینیم که آن ها می خواهند به هر نحو که شده خشم را سرکوب کنند و آن را نادیده بگیرند. بنابراین پذیرش خشم به عنوان حسى انسانى و طبیعى به خصوص در دوران نوجوانى سخت مى شود. از نظر آنها خشم ترسناک و حتی خطرناک است که می تواند باعث تشدید مناقشه ،خشونت کلامی یا احساسی و از دست دادن رابطه ها شود .

هارد (٢٠١٠) به والدین توصیه مى کند که ماهیت خشم را بشناسند و بدانند، خشم نوجوان در حال تحول، امری طبیعی و گذرا است، زیرا او بحران شناخت هویتش را طی می کند. پس فرزند نوجوان خود را تحت فشار قرار ندهید و او را در شکل گیرى هویت و یافتن معناى استقلال همراهى کنید..

نظر شما