روان درمانی

مگه من دیوونه ام..؟!

602 446 آگاه

“مگه من دیوونه ام که به روانشناس/روانکاو مراجعه کنم؟”

عبارت بالا یکی از شایع ترین باورهای غلط در میان افراد و مانعی بزرگ برای دریافت کمک و بهبود است.
اگر ماشینتان خراب شود به تعمیرگاه مراجعه می کنید، اگر سرما بخورید و یا مشکل جسمی داشته باشید از متخصص و پزشک مربوطه کمک می خواهید حال اگر روانتان دچار مشکل شود و از لحاظ روحی نیاز به کمک داشته باشید چرا چاره ای نمی اندیشید؟

اتاق درمان جایى براى شناخت خود است، رواندرمانگر بدون قضاوت و سرزنش به ما گوش می دهد و رواندرمانى فرد را قادر مى سازد تا از تمام ظرفیت ها و توانایى هاى خود استفاده کند. از نظر سیمینگتن (٢٠٠٣)، کار درمانگر این است که فهم را متولد سازد. او در کتاب “چگونه رواندرمانگر انتخاب کنیم ؟” مثال مى زند که ممکن است کسى خود را متدین و معتقد بداند و در فرآیند درمان دریابد که فردى رذل و بى اخلاق است و چنین درکى است که سامانه ى شخصیتى فرد را زیر و رو مى کند. پس شناختن خود در فرآیند درمان دردناک است و مدیریت دشوارى هاى آن نیاز به درمانگرى مجرب دارد.

بسیاری از اختلالات روان قابل پیشگیری و درمان هستند و اگر به موقع شناسایی شوند از شدت آسیب در آینده کاسته خواهد شد. یکی از دلایلی که برخی افراد از مراجعه به متخصصین امتناع می کنند ترس از انگ و برچسب کلماتی مانند “روانی”  و “دیوانه” است، آن ها از نگاه بد دیگران می ترسند و اینکه دیگران بفهمند آن ها در جلسات درمان شرکت می کنند را یک فاجعه و آبروریزی می دانند.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

نظر شما